دي اكسين ، آلاينده شيميايي خطرناك

(ارائه مطلب از: فاطمه اكبرپور)

دي اكسين ها يا Repeat Offenders از آلاينده هاي شيميايي خطرناك هستند كه به عنوان آلايندهاي ارگانيكي پايدار ( POPs ) شناخته مي شوند چنانچه دي اكسين ها وارد محيط زيست يا بدن انسان شوند ، به دليل قابليت حلاليت عجيب خود در چربي ها همانجا مي مانند . معدل نيمه عمر آن ها به هفت سال مي رسد وجود  دي اكسين ها در محيط زيست سبب ورود آن ها به زنجيره غذايي مي شود .اصطلاح دی اکسین به گروهی از ترکیبات آلی کلره اطلاق می شود که اغلب آنها در پروسه سوزاندن تولید می شوند.   دي اكسين ها از لحاظ شيميايي به عنوان هيدروكربنهاي آروماتيك هالوژن دار طبقه بندي ميشوند كه شامل پلي كلرينتد دي بنزودي اكسين ها(PCDDs/CDDs) ،پلي كلرينتد دي بنزوفوران ها (PCDFs/CDFs)وپلي كلرينتد بي فنيل ها  (PCBs) مي باشد. اساس مولکولی دی اکسین دو حلقه بنزن با ۲ پل اکسیژن می باشد که تحت عنوان Polychlorinated –dibenzo-para-dioxine شناخته می شوند.ترکیبات دی اکسین از سمی ترین آلاینده های زیست محیطی به شمار می روند و دارای ۷۳ ایزومر می باشند. در میان ایزومرهای دی اکسین سمی ترین آنها TCDD شامل ۲۲ ایزومر است . وزن مولکولی آن ۳۲۲ و نقطه ذوب آن ۵۷۷ فارنهایت می باشد.ترکیبات PCDD تا حرارت ۱۳۰۰ درجه فارنهایت پایدار می باشند و فشار جزئی آنها در شرایط طبیعی یک میلیونیم میلیمتر جیوه است،بنابراین قابلیت فرار از سطوح را در حرارت محیط ندارند.این خواص فیزیکی همراه با پایداری حرارت و انحلال کم آن در آب ۳ خاصیت عمده دی اکسین در محیط زیست می باشد.اثر دی اکسین ها بر روی موجودات زنده ۱۰۰۰۰ برابر قوی تر از سیانور می باشد و این ترکیبات اثرات سرطان زایی بسیار بالایی دارند.سوزاندن زباله به ویژه به صورت غیر بهداشتی مهمترین عامل انتشار این ترکیب در محیط زیست میباشد.دی اکسین یک محصول فرعی در تولیدات کشاورزی و مواد شیمیایی نیز به شمار می رود.از عوارض عمده دی اکسین بر انسان آسیب کبدی وناراحتی های شدید پوستی می باشد.

( درج در ادامه مطلب)

ادامه نوشته

ظروف PET ، مشکل امروز، بحران فردا

( ارائه مطلب از: فاطمه اکبرپور)

امروزه مواد پلاستيکي به دليل حجم زياد مصرف ، بخش قابل ملاحظه اي از ضايعات را تشکيل مي دهند و در نتيجه انهدام يا دور ريختن آنها مشکلات بي شماري در پي خواهد داشت. علاوه بر اين مشکلات ، توجه به مسائل اقتصادي نيز سبب ايجاد حساسيت بيشتري براي بازيافت پلاستيک ها شده است.چرا که با اين روش نه تنها از بروز يک فاجعه زيست محيطي اجتناب مي شود، بلکه با استفاده از شيوه هاي مناسب بازيافت مي توان ضايعات پلاستيکي را همچون مواد نو به مواد قابل استفاده تبديل کرد و از مزاياي اقتصادي آن بهره جست ؛ به عنوان نمونه مي توان به بطري هاي پلاستيکي آب و نوشابه ها که از پلاستيکي به نام پلي اتيلن ترفتالات (PET) تشکيل شده، اشاره کرد. با جايگزيني مواد پليمري به جاي ديگر مواد، روز به روز بر ميزان توليدات اين مواد افزوده مي شود؛ ا ما از آنجا که برخي اين مواد به خودي خود قابل تجزيه و تبديل به مواد ساده اوليه نيستند، مشکلات زيست محيطي فراواني را سبب شده اند. پلي اتيلن ترفتالات (PET) از جمله پلاستيک هايي است که مصرف زيادي در ساخت بطري آب آشاميدني و نوشابه دارد. درحال حاضر، اين پلاستيک به دليل شفافيت، شکل پذيري خوب، تغيير ندادن مزه و مقاومت بطري هاي ساخته شده از آن در مقابل ضربه بسرعت جايگزين بطري هاي شيشه اي مي شود و در مصرف آن رشد سريعي يافته است.از سال 1997 با اجراي قانون بازيافت و استفاده مجدد از اين بطري هاي مصرف شده، نه تنها به دليل افزايش زباله هاي پلاستيکي بلکه توجه به اهميت اقتصادي آن ، بازيافت آنها مورد توجه بيشتري قرار گرفت.در کشور ما نيز در سال هاي اخير توليد اين محصولات گسترش يافته و روز به روز بر مقدار آن افزوده مي شود PET که از خانواده پلي استرهاست از جمله پلاستيک هايي است که با استفاده از شيوه هاي مناسب بازيافت مي توان ضايعات آن را قابل استفاده کرد و از مزاياي اقتصادي آن بهره برد.

( بقيه در ادامه مطلب)

ادامه نوشته

پلاستیک های زیست تخریب پذیر

( ارائه مطلب از: فاطمه اكبرپور)

زندگي در جهاني بدون پلاستيك بسيار دشوار است. پلاستيك‌ها در توليد هر گونه فرآورده‌ي صنعتي، از صنعت خودروسازي گرفته تا دنياي پزشكي، به كارگرفته شده‌اند . در سال هاي اخير، كوشش‌هاي قانوني براي جلوگيري از دورريزي پلاستيك‌هاي تجزيه ناشدني، افزايش يافته است. اين كوشش‌ها صنعت‌‌گران پلاستيك را واداشته است تا در پي پلاستيك‌هايي باشند كه پيامدهاي زيست‌محيطي كم‌تري دارند. دلیل اصلی زیست تخریب پذیر نبودن پلاستیک های معمولی ، طویل بودن طول مولکول پلیمر و پیوند قوی بین مونومرهای آن بوده که تجزیه آن را توسط موجودات تجزیه کننده با مشکل مواجه می کند .

 به طور کلي دو روش اصلي براي حل مشکل زباله هاي پلاستيکي وجود دارد:بازيافت ، توليد پلاستيک هاي زيست تخريب پذير. زیست تخریب پذیر یا Biodegrable   موادی است که به سادگی توسط فعالیت موجودات زنده به زیر واحد های سازنده خود تجزیه شده و بنابراین در محیط باقی نمی مانند .  در این مقاله به معرفی فناوری های تولید پلاستیک های زیست تخریب پذیر می پردازیم .

 ( بقيه در ادامه مطلب)

ادامه نوشته