جاندارانی که زنده انگاشته نمی شوند!
نقدی بر یک برنامه تلویزیونی
(ارائه مطلب از : سید مهرداد قاضی میرسعید)
برنامه ای تحت عنوان مسابقه تلاش از شبکه هفت سیما مورخ 28/8/88 مقارن ساعت 16 پخش گردید . در بخشی از مسابقه مذکور زنده گیری مارهای آبی از آکواریوم و همچنین انتقال مجدد همان مارهای بخت برگشته به آکواریوم با هدف محک زدن سرعت عمل شرکت کنندگان صورت گرفت و هر گروه که مارهای بیشتری را منتقل می کردند امتیاز بالاتری می گرفتند .
برای اینجانب به عنوان کارشناس محیط زیست پرسش های متعددی در ذهن مطرح گردیده است که امیدوارم دست اندرکاران و تهیه کنندگان این برنامه پاسخ قانع کننده ای برای آنها داشته باشند :
1. آیا هدف این بخش از مسابقه صرفاٌ تنوع در نحوه اجرای مسابقات بوده است؟
2. اجرای این گونه مسابقات چه میزان در ارتباط میان انسانها و حیوانات می تواند موثر باشد؟
3. آیا به زعم تهیه کننده محترم برنامه ، اجرای این بخش از مسابقه سبب از بین رفتن ترس از مار می شود و می تواند معیاری برای سنجش میزان تهور فرد شرکت کننده تلقی گردد؟
در این خصوص لازم به ذکر است که مارهای آبی موصوف از آن دسته مارهای غیر سمی می باشند که با تحریک پذیری فرد را می گزند. همچنین یکی از حالات دفاعی این جانور ایجاد ترشح در تماس با سطح پوستش است که بوی آن حتی با استفاده از انواع شوینده ها نیز بر طرف نمی شود .( جز با خاکستر و روش سنتی)
علیهذا اگر هدف از مسابقات فوق محک زدن سرعت عمل ، خلاقیت ، هوش و در نهایت ایجاد سرگرمی باشد استفاده از جانوران با این سبک و سیاق بدون کوچکترین ملاحظات زیست محیطی و به عنوان یک حیوان صرفاٌ سرگرم کننده بدون شک تاثیری منفی در اذهان بینندگان برجای خواهد گذارد .
واقعاْ وقتی می توان با استفاده از یک رشته طناب هم به اهداف مورد نظر دست یافت آزار حیوانات بی آزار با چه توجیهی در تلویزیون ترویج می گردد؟
